Rodzaje wiązań na snowboard

Wiązania to niezbędny element sprzętu snowboardowego, którego zadaniem jest połączenie butów z deską snowboardową. Od wiązań zależy nie tylko bezpieczeństwo snowboardzisty, ale również komfort i efektywność jazdy. Wiązania należy dobierać odpowiednio do rodzaju deski, a także stylu jazdy i poziomu umiejętności.

Wiązania snowboardowe miękkie, średnie i twarde

Podstawowy podział wiązań snowboardowych rozróżnia wiązania miękkie, średnie i twarde. Po czym rozpoznać, do której grupy należy wybrany model? Zwykle producenci określają rodzaj wiązań (miękkie/średnie/twarde), ale warto również sprawdzić parametr flex, który określa stopień elastyczności wiązań. Im niższa wartość w skali od 1 do 10, tym bardziej elastyczne (miękkie) wiązanie. Należy również zapamiętać, że deska, buty i wiązania powinny należeć do tej samej grupy. Jeżeli zatem mamy miękką deskę, wówczas dobieramy do niej miękkie buty i miękkie wiązania.

Wiązania miękkie (flex 1-4)

Wiązania miękkie nie wymagają doskonałej techniki i zapewniają łatwiejsze sterowanie deską przy niskich prędkościach. Łatwo wybaczają błędy (np. niedokładne lądowanie po skoku), dzięki czemu zmniejszają ryzyko kontuzji i pomagają w szlifowaniu umiejętności. W związku z tym wiązania miękkie doskonale nadają się do nauki jazdy i dla osób, które jeżdżą raczej rekreacyjnie po przygotowanych trasach. Elastyczne wiązania zapewniają również dużą swobodę ruchu, co przydaje się zwłaszcza przy wykonywaniu skomplikowanych obrotów i skoków. Ponadto droższe modele często oferują zaawansowaną amortyzację, co zapewnia większy komfort przy lądowaniu. Z tego względu z wiązań miękkich korzystają również pasjonaci szeroko pojętego freestyle snowboardingu.

Wiązania średnie (flex 5-7)

Wiązania snowboardowe ze średnim flexem to salomonowe rozwiązanie dla osób, które potrzebują swobody, a jednocześnie oczekują szybkiej reakcji przy dynamicznych skrętach i rozwijaniu większych prędkości. Tego typu wiązania sprawdzają się w każdym terenie: na przygotowanych stokach, poza trasami czy w snowparkach. Nadają się zarówno do jazdy na krawędziach, jak i do widowiskowych ewolucji. W porównaniu do wiązań twardych są wygodniejsze i łatwiej wybaczają błędy, ale z drugiej strony, zapewniają lepszy czas reakcji niż wiązania miękkie. Z uwagi na wszechstronność z wiązań o umiarkowanej sztywności chętnie korzystają zarówno osoby początkujące, jak i doświadczeni riderzy.

Wiązania twarde (flex 8-10)

Wiązania sztywne przeznaczone są głównie dla zaawansowanych snowboardzistów, którzy jeżdżą agresywnie, w wymagających warunkach i z dużą prędkością. Twarde wiązania zapewniają bowiem responsywność (czyli szybką reakcję) przy dynamicznych skrętach oraz pełną kontrolę podczas jazdy z dużą prędkością. Większa sztywność przekłada się również na stabilność, co jest pożądane zwłaszcza podczas jazdy po nierównym terenie, na stromych stokach czy w głębokim śniegu. Tego rodzaju wiązania ułatwiają trzymanie krawędzi, a przy tym ograniczają wibracje występujące zwłaszcza przy szybkiej jeździe. Droższe modele często są wyposażone w dodatkowy system amortyzacji, co zapewnia większy komfort podczas jazdy po wyboistej trasie.

Uwaga: bardziej szczegółowy podział rozróżnia wiązania miękkie (flex 1-2), wiązania średnie (flex 3-5), wiązania sztywne (flex 6-8) oraz wiązania bardzo sztywne (flex 9-10).

Rodzaje wiązań snowboardowych w zależności od mocowania buta

Producenci stosują różne systemy wiązań i warto na to zwracać uwagę, ponieważ nie każdy rodzaj mocowania pasuje do każdego buta. Nietypowe wiązania często są dostępne w zestawie z butami, co pozwala uniknąć złego dopasowania. Sprawdźmy zatem, jakie systemy mocowania mamy do wyboru.

Wiązania klasyczne (strap-in, two-strap)

Wiązania klasyczne blokują but za pomocą dwóch pasków: jeden przechodzi nad palcami, drugi przytrzymuje but wyżej, w okolicy pięty i kostki. Ponadto do tylnej części podstawy wiązania przymocowany jest sztywny highback (łyżka), którego zadaniem jest przekazywanie siły z pięt na deskę, np. podczas skrętów. Takie wiązanie zapewnia dobrą regulację, pełną kontrolę i amortyzację, dzięki czemu sprawdza się przy wszystkich stylach jazdy. Jest to najpopularniejszy i najchętniej stosowany rodzaj mocowania, spotykany zarówno w wiązaniach miękkich, jak i twardych. Warto jednak zwrócić uwagę, że w wiązaniach przeznaczonych do agresywnej jazdy stosuje się dłuższe łyżki niż w wiązaniach do freestyle’u.

Zalety wiązań strap-in:

• łatwe w użyciu (na siedząco)
• bezpieczne
• responsywne
• niezależna regulacja pięty i palców

Wady wiązań strap-in:

• czasochłonne zapinanie
• niewygodne zapinanie w pozycji stojącej
• regulacja przy każdym zakładaniu

Wiązania Step On

Wiązania Step On to autorski system firmy Burton wprowadzony w sezonie 2017/2018. Są to wiązania bez pasków mocujących, które działają w podobny sposób jak wiązania narciarskie. Zamiast pasków wiązanie jest wyposażone w kliny na sprężystych zawiasach, które przytrzymują but w okolicach noska i pięty. Kliny przy nosku odpowiadają za trzymanie buta, z kolei trzeci klin przy pięcie zapewnia lepszy czas reakcji pomiędzy butem a wiązaniem. But usztywnia również łyżka, podobna jak w wiązaniach klasycznych. Tego typu wiązanie zapewnia szybkie i proste mocowanie – wystarczy wcisnąć but w odpowiednią siłą. Z kolei żeby wypiąć but, wystarczy nacisnąć dźwignię. Wiązania te są niezwykle wygodne w użyciu, jednak wymagają butów kompatybilnych z systemem Step On.

Zalety wiązań Step On:

• lżejsze niż inne typy wiązań
• szybkie zapinanie i odpinanie buta
• łatwe w użyciu
• wygodne dla początkujących i osób z urazami pleców
• doskonałe dla wymagających riderów

Wady wiązań Step On

• wymagają kompatybilnych butów
• wyższa cena w porównaniu z wiązaniami klasycznymi

Wiązania rear entry

Na rynku dostępne są również wiązania typu rear entry, w których paski przytrzymujące but są połączone, a łyżka odchyla się do tyłu. Dzięki takiej konstrukcji nie ma potrzeby zapinania i ustawiania pasków za każdym razem przed skorzystaniem z deski. Po naciśnięciu dźwigni tylna część wiązania otwiera się na zawiasie, co umożliwia włożenie buta bez rozpinania pasków. W efekcie rider może korzystać ze stabilnego mocowania dwupaskowego (najlepszego do wykonywania trików), a jednocześnie zyskuje komfort szybkiego blokowania i odpinania butów. Wiązania rear entry stosują firmy Gnu i Flow.

Zalety wiązań rear entry:

• szybsze w zapinaniu niż wiązania klasyczne
• łatwe w zakładaniu na stojąco
• wystarczy ustawić je tylko raz (na początku jazdy)
• trzymają ustawienia przez cały dzień

Wady wiązań rear entry

• mogą być cięższe niż wiązania klasyczne
• brak niezależnej regulacji w pięcie i palcach
• trudniejsze zapinanie w pozycji siedzącej

Rodzaje wiązań snowboardowych w zależności od sposobu mocowania do deski

Co oczywiste, wiązania snowboardowe muszą pasować nie tylko do butów, ale również do systemu montażu zastosowanego przez producenta deski. Wiązania mocowane są do insertów (otworów) w desce za pomocą specjalnych dysków montażowych. Talerzyki sprzedawane są w zestawie z wiązaniami. Dokupując inny dysk, można dopasować wiązanie do innego systemu insertów w desce.

Wiązania klasyczne (4×4)

Wiązania klasyczne współpracują z systemem montażu 4×4, w którym otwory w desce rozstawione są co 4 cm na długość i szerokość lub co 2 cm na długość i 4 cm na szerokość (2×4). Wiązania mocowane są za pomocą dysków na cztery śruby.

Wiązania 3D (3×3)

Firma Burton wprowadziła również własny system, w którym każde wiązanie przykręca się do trzech insertów w desce. Talerzyki montażowe wyglądają podobnie jak klasyczne, z tą różnicą, że zamiast otworów na cztery śruby mamy otwory na trzy śruby. Niemniej wiązania Burton często zawierają w zestawie klasyczne talerzyki 4×4, dzięki czemu można zastosować je w deskach snowboardowych innych producentów.

Wiązania EST

Wiązania z systemem EST to kolejne rozwiązanie wprowadzone przez markę Burton, tym razem zupełnie inne od klasycznych 4×4. Tego typu wiązania mocuje się do deski za pomocą szyny, którą blokuje się dwoma śrubami. Szyna z miękką podstawą nie usztywnia deski i pozwala na płynną regulację kąta ustawienia wiązań co 1 stopień (klasyczne wiązania pozwalają zmieniać ustawienie co 3 stopnie). Warto jednak mieć na uwadze, że wiązania EST są kompatybilne wyłącznie z deskami Burton z systemem The Channel.

Wiązania splitboardowe

Na koniec szczególny rodzaj wiązań przeznaczony do freeridingu i do pracy wyłącznie ze snowboardem typu splitboard. Jest to deska, którą można rozłożyć na dwie części jak narty, co ułatwia podchodzenie i przemierzanie dzikich terenów. Wiązania splitboardowe charakteryzują się sztywną, a jednocześnie lekką konstrukcją. W trakcie podchodzenia wiązanie działa jak zawias i pozwala unieść piętę, co zapewnia bardziej naturalne chodzenie na deskach. Podczas jazdy pięta jest blokowana, co pozwala wiązaniu działać jak tradycyjne wiązanie snowboardowe. Wiązania splitboardowe zapewniają bardzo dobrą responsywność, ponieważ są przeznaczone do dynamicznej jazdy po dużych stokach. Oferują również wiele funkcji i opcji regulacji, których nie ma w standardowych wiązaniach snowboardowych z paskiem.